Kraljevska porodica Srbije tradicionalno proslavlja Božićne praznike u Kraljevskom Dvoru u Beogradu. Na Badnje jutro, Nj.K.V. Prestolonaslednik Aleksandar je zajedno sa sinom i unukom, Nj.K.V. Princem Naslednikom Filipom i Princem Stefanom isekao badnjak, poštujući vekovnu srpsku tradiciju, i doneli ga ispred Kraljevskog Dvora, gde su ih dočekale Nj.K.V. Princeza Danica i Nj.K.V. Princeza Marija.
Za vreme monarhije, Kralj je uvek u Dvoru dočekivao badnjak, koji su mu donosili vojnici iz svih rodova vojske. Donošenje izabranog hrastovog drveta u Dvor uvek je bila posebna čast za oficire i vojnike.
Badnje veče obeleženo je još jednom lepom srpskom tradicijom, paljenjem badnjaka ispred Kraljevskog Dvora, koje je blagoslovio sveštenik Mihailo Rapajić. Prisustvovali su Njihova Kraljevska Visočanstva Prestolonaslednik Aleksandar, Princeza Katarina, Princ Naslednik Filip, Princ Stefan, Princeza Danica, Princeza Marija, g-đa Beti Rumeliotis, Princezina sestra i g-đa Beba i g. Milan Cile Marinković, roditelji Princeze Danice.
Njihova Kraljevska Visočanstva su još jednom izrazila želju da svi ljudi širom sveta koji sutra slave Božić imaju dobro zdravlje, mnogo ljubavi i blagostanja, a da svaki pravoslavni i hrišćanski dom bude izvor mira, topline i ljubavi.
Kraljevska porodica još jednom čestita Božić i praznike svim građanima Srbije i Republike Srpske tradicionalnim božićnim pozdravom „Mir Božiji, Hristos se rodi!”
BOŽIĆ U TRADICIJI KRALjEVSKE PORODICE SRBIJE
Za vreme Kraljevine Srbije, tako i kasnije Kraljevine SHS i Jugoslavije, više je praktikovano i važnije je bilo obeležavanje Božića, dok je proslava Nove godine bila manje popularna. Nova godina je od 1919. godine, kada je u Kraljevini Srba, Hrvata i Slovenaca uveden novi kalendar, smatrana za državni praznik, ali samo za pripadnike katoličke veroispovesti, dok su pravoslavci više slavili Božić, kao porodični praznik. Nova godina tek nakon Drugog svetskog rata, od 1955. kada je uvrštena u zvanični kalendar praznika, dobija na značaju
Kraljevska porodica Karađorđević, kao jedna od retkih evropskih vladarskih kuća koja je potekla direktno iz naroda, oduvek je izuzetno poštovala naše narodne običaje i tradiciju i uvek bila uz svoj narod. Tako je i slavljenje Božića uvek bilo od izuzetne važnosti za članove dinastije Karađorđević. Pored brojnih dobročinstava koja su pripadnici Kraljevske porodice sprovodili tokom cele godine, božićni praznici su bili posebna prilika da se posebna pažnja ukaže deci iz socijalno ugroženih kategorija, a pre svega siročićima.
Praznična atmosfera počinjala je još desetak dana pre samog dana Hristovog rođenja, na pravoslavni praznik Materice, kada su deca iz sirotišta dolazila na Dvor, vezivala Kraljicu Mariju, a ona im se „drešila“ darovima. Velika dobrotvorka, o čijim se delima govori i danas, ostala je upamćena po imenu koji joj je dao narod – „Kraljica Majka“.
Praksa je bila na Badnji dan da vojska i oficiri iz topčiderske kasarne seku i donose badnjak za Dvor, a kada se unese badnjak, oficiri bi išli u Oficirski dom, uzimali badnjak za svoju jedinicu i odlazili u kasarne da slave Badnje veče. Često su dolazili predstavnici raznih vojnih jedinica, kako bi što više vodova vojske bilo zastupljeno u onoj grupi koja je donosila badnjak Kralju, ujedno i Vrhovnom komandantu vojske.
Kralj (prvo Petar I, potom Aleksandar I i nakon njegovog ubistva Petar II), bi kao starešina Kraljevskog doma i domaćin ne samo Kraljevskog dvora, nego cele zemlje, ispred ulaza dočekivao badnjačare i posipao badnjak žitom. Potom bi u Dvoru primio oficire, poslužio ih, da bi samo veče Kraljevska porodica provela sama u svom domu, kako srpska tradicija nalaže.
Na sam dan Božića, rano ujutru položajnik bi došao u Kraljevski dvor, da bi se potom išlo u crkvu na liturgiju. U dnevniku maršala Dvora Kralja Aleksandra Prvog za 1928. godinu, zabeleženo je da je crkvena služba služena u Dvorskom hramu, i da je njoj prisustvovao položajnik i pripadnici Kraljeve garde. Čestitke za Božić su stizale sa svih strana, a zanimljive su one koje su stizale sa engleskog Dvora, u kojima se britanski Kralj Džordž Peti, a potom i Džordž Šesti obraćaju našim vladarima sa „dragi rođače“. Kralj Džordž Peti je bio kum na venčanju Kralja Aleksandra i Kraljice Marije, kao i na krštenju Prestolonalsednika Petra (predstavljao ga je sin, Princ Albert, kasnije Kralj Džordž Šesti), a Kralj Džordž Šesti i njegova ćerka, Kraljica Elizabeta Druga, su kršteni kumovi Nj.K.V. Prestolonaslednika Aleksandra.
Potom bi Kraljevska porodica ili išla u sirotišta ili primala siročiće na Dvoru, gde bi im Kralj i Kraljica davali poklone. Brojne su fotografije na kojima se vidi mladi Kralj Petar Drugi, kako sa majkom, Kraljicom Marijom, koja je još bila u dubokoj crnini zbog smrti Kralja Aleksandra Prvog, i braćom Kraljevićima Tomislavom i Andrejom, deli poklone deci iz sirotišta. Takođe, uoči svakog Božića, iz Kraljeve blagajne, od ličnog novca Njegovog veličanstva Kralja, davana je božićna pomoć učenicima srednjih škola i fakulteta, kao i dobrotvornim udruženjima i siromašnim pojedincima.
Dobar prikaz kako je Kraljevska porodica proslavljala Božić daje dnevni list „Politika“ u tekstu od 24. decembra 1910. godine: “Veliki hrišćanski praznik Hristovog rođenja koji skoro sa istovetnim običajima slavi ceo srpski narod, od jadranskih obala i Pešte do Iskre i Soluna, proslaviće se na svečan način i u dvoru Kralja Petra.
Kralj Petar se sprema da dočeka taj praznik isto onako kao i njegovi podanici. On posti kao i oni, vrši sve božićne običaje kao i oni, i kad na prvi dan Božića rano izjutra budu pošli polaženici da čestitaju praznik, i da požele dobro kući u koju stupaju, krenuće se polaženik i Kraljevom Dvoru.
Oficiri beogradskog garnizona na Badnji dan po podne u svečanoj povorci i sa muzikom na čelu idu u Košutnjak i tamo seku dva badnjaka. Jedan od tih badnjaka nosi se u Oficirski Dom a drugi u Dvor. Kralju donose božićnje drvo četvorica: jedan redov, jedan podoficir i dva oficira.
Njih dočekuje u dvorskom tremu Kralj Petar i onda svi zajedno unose badnjak u salon, onu veliku dvoranu koja se nalazi u prizemlju novog dvora s lica Kralj Milanove ulice. Tu u kaminu već bukti velika vatra na koju se polaže badnjak i preliva vinom. Kad plamen zahvati drvo, onda Kralj na jednu od badnjakovih grančica nabada jabuku i posle toga prihvata naročito spremljeno sito sa orasima koje razbaca u sva četiri ugla dvorane. Pošto se razbaca i slame, nastaje posluženje.
Kralj, koji inače ustaje vrlo rano, dočekuje božićnu zoru na nogama. Tada, čim se svane, dolazi Kralju kao polaženik jedan pitomac Vojne Akademije, koga Kralj zadržava kao svoga gosta na ručku. U 8 časova izjutra Kralj odlazi u crkvu, a oko 10 časova već je ponovo u Dvoru i tu prima čestitanja od dvorskog časništva, pred podne odlazi te čestita praznik Mitropolitu, predsedniku Vlade i predsedniku Narodne Skupštine.
Božić se u Dvoru i ako svečano provodi ipak skromno. I skoro jedina raskoš toga dana jeste božićnje prase, koje se kolje i u najsiromašnijim srpskim kućama. Ove godine proći će božićni praznici u dvoru i još tiše no obično jer je Princeza Jelena u Italiji kod tetke kraljice Jelene, a Prestolonaslednik Aleksandar na lečenju u Francuskoj, tako će Kralj provesti Božić samo sa Kraljevićem Đorđem i Princem Pavlom.
Svake godine Kralju čestitaju Božić vaseljenski patrijarh, jerusalimski patrijarh, ruski car i crnogorski kralj. Sem toga stižu čestitke iz svih krajeva Srpstva.“
