Njeno Veličanstvo Kraljica Marija od Jugoslavije bila je kći Nj.V. Kralja Ferdinanda i Nj.V. Kraljice Marije od Rumunije, kćerke Nj.K.V. Princa Alfreda, Vojvode od Edinburga, sina Kraljice Viktorije Ujedinjenog Kraljevstva. Rođena je u Goti, u Turingiji (Nemačka), 9. januara 1900, a preminula u Londonu 22. juna 1961. godine.
Ime je dobila po babi po majci, Velikoj Kneginji Mariji Aleksandrovnoj od Rusije, a u porodici su je od milošte zvali Minjon, kako bi se razlikovala od majke. Posle smrti Nj.V. Kralja Karola I 1914. godine, njeni roditelji postaju Kralj i Kraljica Rumunije, pa se i Princeza Marija seli sa porodicom u ovu zemlju, koja postaje njena nova otadžbina.
Za vreme Prvog svetskog rata radila je kao bolničarka, zajedno sa majkom i dve sestre.
Dana 8. juna 1922. godine u Beogradu, Njeno Veličanstvo udala se za Nj.V. Kralja Aleksandra I Karađorđevića. Njihov brak predstavljao je ne samo ličnu zajednicu, već i snažnu dinastičku vezu između Domova Karađorđevića i Hoenzolern-Zigmaringen. Kraljevski Par dobio je tri sina: Nj.K.V. Prestolonaslednika Petra, (potonjeg Nj.V. Kralja Petra II, oca Nj.K.V. Prestolonaslednika Aleksandra II), Nj.K.V. Kraljevića Tomislava i Nj.K.V. Kraljevića Andreja.
Po dolasku u Jugoslaviju, Kraljica Marija je brzo stekla duboku naklonost naroda, poznata po skromnosti, toplini i požrtvovanosti. Aktivno je učestvovala u javnom životu, naročito na polju socijalne zaštite, prosvete, kulture i pre svega – humanitarnog rada.
Osnivala je i pomagala bolnice, škole, domove za decu bez roditeljskog staranja i studentske domove, kao i dobrotvorne ustanove širom Kraljevine. Ubrzo nakon venčanja, zajedno sa svojim suprugom, osnovala je dobrotvornu organizaciju nazvanu „Kraljev fond“, sa ciljem podrške siromašnim učenicima. Bila je veliki zagovornik obrazovanja i osnaživanja žena, podsticala rad ženskih udruženja i inicijativa koje su poboljšavale njihov društveni položaj. Bila je i pokroviteljka umetnosti i kulture, podržavala srpske umetnike, književnike i kulturna društva, čuvala nacionalnu tradiciju i istovremeno podsticala savremeno obrazovanje. Između ostalih organizacija, bila je pokroviteljka Kola srpskih sestara, jedne od naših najstarijih patriotskih i humanitarnih organizacija, kao i Crvenog krsta Jugoslavije.
Duboko posvećena humanitarnom radu, Kraljica Marija je predano radila da pruži pomoć siročadi, siromašnima i ratnim veteranima. Lično je obilazila bolnice, škole i ustanove, pružala utehu i ohrabrenje. Živela je jednostavno, često se mogla videti kako sama vozi automobil (bila je prva žena u Jugoslaviji koja je vozila, neretko i svoga supruga, Nj.V. Kralja Aleksandra I), bavila se vrtlarstvom ili radila u polju u narodnoj nošnji. To je još više učvrstilo njenu sliku skromne i milosrdne Kraljice bliske svome narodu. Bila je dobro obrazovana, govorila je više jezika i volela slikarstvo i vajarstvo.
Posle tragičnog ubistva njenog supruga, Nj.V. Kralja Aleksandra I, u Marselju 9. oktobra 1934. godine, Kraljica Marija nastavila je da se stara o sinovima i u narodu je postala poznata kao Kraljica Majka – titula koju je prihvatio čitav narod. Uprkos velikoj žalosti, ostala je posvećena majka i moralni oslonac zemlje, nastavljajući i svoj humanitarni rad.
Tokom Drugog svetskog rata, iako prisiljena da napusti otadžbinu i živi u egzilu sa ostalim članovima Kraljevske porodice Srbije, Kraljica Marija je ostala je duboko povezana sa stradanjem jugoslovenskog naroda, saosećala je i pokušala da olakša patnje. Aktivno je sarađivala sa Crvenim krstom i drugim organizacijama, šaljući pomoć Jugoslovenima i našim ratnim zarobljenicima u nemačkim logorima. Kako okupatori ne bi otkrili njen identitet, pa zbog toga i potencijalno stopirali pakete pomoći, pošiljke je potpisivala pseudonimom „Marija K. Đorđević“.
Po završetku rata, iako Nj.V. Kralj Petar II nikada nije abdicirao, monarhija je 29. novembra 1945. ukinuta nelegalnim aktom komunističke diktature. Kraljevska Porodica bila je primorana na izgnanstvo, a 8. marta 1947. godine nezakonitim ukazom Predsedništva FNRJ, svim njenim članovima, uključujući i Kraljicu Majku, oduzeto je državljanstvo i konfiskovana je celokupna njihova privatna imovina.
Kraljica Marija je živela skromno i povučeno na svom imanju u Kentu, u Engleskoj. Iako daleko od Otadžbine, nastavila je dobrotvorni rad i dostojanstveno obavljala svoju dužnost. Njenom zaslugom srpska pravoslavna zajednica u Londonu dobila je dostojanstven hram – Crkvu Svetog Save, glavnu i najveću srpsku pravoslavnu crkvu u Velikoj Britaniji, koja je otkupljena od Anglikanske crkve zahvaljujući Kraljici.
Za humanitarni rad general Šarl de Gol, predsednik Francuske, odlikovao ju je 1959. godine Velikim krstom Legije časti. Pored toga, Njeno Veličanstvo odlikovana je brojnim visokim domaćim i stranim priznanjima za javnu i humanitarnu službu, među kojima su: Dama Velikog krsta Ordena Karađorđeve zvezde i Ordena Jugoslovenske krune (Kraljevina Jugoslavija), Dama Velikog krsta Ordena Karola I i Ordena Krune (Rumunija), Veliki krst Ordena Belog lava (Čehoslovačka, 4. april 1937) i Veliki krst Kraljevskog ordena Svetog Aleksandra (Bugarska, veliki krst sa dijamantima, 1934).
Njeno Veličanstvo Kraljica Marija preminula je u Londonu 22. juna 1961. godine. Prvobitno je sahranjena na Kraljevskom groblju u Frogmoru, kod Vindzora. Zahvaljujući naporima njenog unuka, Nj.K.V. Prestolonaslednika Aleksandra, koji je ispunio zavet svog oca i pradede, Kralja Petra II i Kralja Petra I, njeni posmrtni ostaci su, uz najviše počasti, ekshumirani i 29. aprila 2013. preneti u Dvorsku kapelu Svetog Andreja Prvozvanog u Beogradu. Uoči povratka u Otadžbinu, u Ujedinjenom Kraljevstvu je služeno opelo u Crkvi Svetog Save u Londonu, upravo onom hramu koji je ona podarila srpskom narodu. Dana 26. maja 2013. godine, njeni posmrtni ostaci preneti su u Kraljevski mauzolej na Oplencu u Topoli, tokom svečane državne sahrane. Sahranjena je pored supruga, Nj.V. Kralja Aleksandra I, i drugih članova Kraljevske porodice, da počiva u svojoj zemlji, među narodom koji ju je iskreno voleo.
Njeno Veličanstvo Kraljica Marija pamti se kao jedna od najvoljenijih članica Kraljevske Porodice Karađorđević. Svojom smernošću, dobročinstvom i neumornom službom, oličavala je vrline dužnosti, saosećanja i moralne snage. Posvećenošću humanitarnom radu, kulturnom i prosvetnom napretku i svojom bliskošću sa narodom, zauzela je trajno mesto u srcima pokolenja Srba i Jugoslovena.