U Mauzoleju Kraljevske porodice, crkvi Svetog Đorđa na Oplencu, danas je obeležena 208. godišnjica smrti Vrhovnog Vožda Đorđa Petrovića – Karađorđa, rodonačelnika Kraljevske dinastije Karađorđević. G. Darko Spasić i g. Predrag Marković, članovi Krunskog saveta, prisustvovali su državnoj ceremoniji kao izaslanici Nj.K.V. Prestolonaslednika Aleksandra.
Pomen su služili sveštenici iz Topole, nakon čega je usledila ceremonija polaganja venaca na grob osnivača moderne Srbije. Kako NjKV Prestolonaslednik Aleksandar i NjKV Princeza Katarina, zbog tekućeg lečenja od raka Njenog Kraljevskog Visočanstva u inostranstvu, nisu mogli da prisustvuju, članovi Krunskog saveta položili su venac u ime starešine Kraljevskog doma, potomka Vrhovnog Vožda.
Pored predstavnika Kraljevske porodice, poštu su odali i g. Nikola Vukelić, Državni sekretar u Ministarstvu za rad, zapošljavanje, boračka i socijalna pitanja Srbije, predstavnici Vojske Srbije, g. Dragan Reljić, direktor Zadužbine Kralja Petra I na Oplencu, predstavnici Opštine Topola, kao i narod koji se okupio da oda počast velikom Karađorđu.
„Veoma sam srećan što je zaostavština mog pretka Karađorđa još uvek veoma živa i što se njegova dela i ogroman doprinos našoj zemlji poštuju i danas, 208 godina nakon njegove tragične smrti, kao što su se poštovali i u prošlosti. Ostao je upamćen kao veliki vođa našeg naroda, onaj koji je ujedinio Srbe i uspeo da ih povede u pobede koje su donele slobodu našoj otadžbini, posle vekovnog ropstva.
Slobodarski duh je nešto što predstavlja samu srž našeg nacionalnog identiteta. Karađorđe nije bio prvi koji je za vreme osmanske vladavine pokušao da sa Srbije zbaci okove, ali je on uspeo da pokrene narod da sva ta ljubav i težnja prema slobodi budu usmereni ka jedinstvu i zajedničkoj borbi. Tako su male „iskre slobode“ izazvale požar, koji se proširio našom zemljom i doneo ostvarenje dugo očekivanog sna. Iako su Osmanlije uspele da uguše ustanak i ponovo porobe Srbiju, proces konačnog oslobođenja je bio započet, i njega ništa više nije moglo da uguši. Zato je Karađorđe i danas upamćen kao „otac moderne Srbije“, kako ga je i veliki Njegoš nazvao“, rekao je Nj.K.V. Prestolonaslednik Aleksandar.
Posle propasti Prvog srpskog ustanka, Karađorđe je sa porodicom i najistaknutijim vojvodama prešao u Austriju, a potom u Besarabiju (Rusija). Posle neuspelog pokušaja da da ubedi ruskog Cara da uđe u rat protiv Turske, Karađorđe stupa u kontakt sa grčkom organizacijom “Heterija”, čiji je cilj bio zajednički ustanak Grka, Srba i Bugara i stvaranje velike balkanske države. Sa namerom da pokrene zajedničku borbu, Karađorđe tajno prelazi u Srbiju. Po nalogu turskog vezira i Kneza Miloša, Karađorđe je ubijen u Radovanjskom Lugu kod Smedereva, u noći između 24. i 25. jula 1817. godine. Njegovo telo počiva u mauzoleju crkve Svetog Đorđa na Oplencu, zadužbini Kralja Petra I.
